Een vrouw vertelt hoe familiegeheimen, zwijgen en misbruik haar jeugd bepaalden, maar ook hoe ze vocht om haar eigen stem en kracht te vinden.

Ik groeide op in de schaduw van
geheimen. Geheimen die mijn familie
jarenlang zwijgend meedroeg – mijn
opa en oma van moederskant zaten bij

de NSB en kregen daarvoor gevange-
nisstraffen. Stilte was de rode draad in

mijn leven: er werd niet gesproken over
wat er echt speelde, niet over, pijn, niet
over verdriet. Er werd niet gesproken
over je ware gevoelens.
Op mijn dertiende kwam ik in een destructieve relatie
met een veel oudere jongen. Op mijn vijftiende was ik
zwanger, op mijn zestiende moeder van een dochter.
Op mijn zeventiende vluchtte ik naar een vrouwenopvang,
gebroken door vernederingen, mishandeling en mijn eigen
zelfmoordpoging.
Dit is mijn verhaal van een meisje dat opgroeide tussen
verborgen waarheden, familieliefde, afwijzingen en diepe
pijn. Van de strijd om mijn plek te vinden, en uiteindelijk
mijn eigen stem te vinden. Ik vertel over een gedeelte van
mijn leven, met de stem van nu tussen de verhalen door.
Generatie