Sinds Bill Callahan gelukkig, getrouwd en vader is, heeft zijn muziek een nieuwe wending genomen. Zijn baritonstem klinkt met elk album dieper. Alle haast is weg. Gaandeweg zijn de autobiografische details toegenomen. My Days of 58 moest een huiskamersfeer hebben, al had het ook op zijn veranda opgenomen kunnen zijn. Het is een album als een licht wiegende schommelstoel. Callahan waant zich een oude man: allebei zijn ouders zijn overleden; hij kreeg (en genas van) een kankerdiagnose; zijn kinderen zijn geen kleuters meer. Het schemert allemaal door in de teksten, zo prachtig als hij ze in jaren niet geschreven heeft; misschien wel kwetsbaarder dan ooit. Dat is het hoofdmaal, maar het blaaswerk en de eigenzinnige percussie van Jim White (Dirty Three) zijn net zo goed de moeite waard.