We stelden ons dit bos voor zoals een sprookje zou kunnen starten: een zacht kronkelend pad tussen oude bomen, ochtendlicht dat door het gebladerte schijnt, en dat stille gevoel dat er iets bijzonders staat te gebeuren. Elke penseelstreek moest aanvoelen als een bladzijde waarin je kunt stappen.

De details volgen een rustig ritme—het mos, de kromme wortels, de schuchtere gloed aan het einde van het pad. Het doet denken aan die Britse tekeningen waar de natuur leeft zonder te schreeuwen. Deze poster straalt diezelfde tijdloze kalmte uit, het soort dat je doet stilstaan zonder dat je precies weet waarom.